Historiek

In 1993 vond de 10de editie van de "Ronde van Olen", een loopkoers voor alle Olenaars plaats. Onder impuls van Carl Roziers werd de toen kersverse ballonvaarder Luc Herdewijn aangezocht om deze feestelijkheden kleurrijk af te sluiten met een ballonmeeting. Elf warme luchtballons stegen vanop de Weeën op.

Eén jaar later, in 1994, bestond Olen 1000 jaar. Ook voor deze gelegenheid werd Luc gecontacteerd om een meeting te organiseren, weliswaar op grotere schaal. Op 24 en 25 mei waren respectievelijk 23 en 25 ballons te gast, waaronder enkele special shapes. Iedereen herinnert zich ongetwijfeld nog de fameuze koe die gezien het Olens verleden niet mocht ontbreken op het schouwspel. Deze manifestatie lokte al heel wat publiek van buiten de Olense grenzen. Tijdens datzelfde jaar werd nog eens op 11 ballonnen beroep gedaan om de 11de editie van de "Ronde van Olen" af te sluiten. Het enthousiasme bij het publiek en sommige Olenaars steeg, kranten schreven: Olen wordt net als "Sint Niklaas, de ballonstad", "Olen, het ballondorp".

Vanuit verschillende hoeken kreeg Luc de raad en de vraag om met deze organisatie door te gaan en dit schouwspel niet verloren te laten gaan. Allemaal goed en wel, maar een dergelijke organisatie vraagt veel tijd, veel werk en veel geld, wat de familie Herdewijn allemaal niet alleen aan kon. Na wat over en weer gepraat, werden Carl Roziers en Cis Marinus bereid gevonden om mee op de kar te springen en "ICARUS" was geboren. De eerste organisatie onder de naam "Icarus Olense ballonclub" zou doorgaan op 24 en 25 juni 1995. Tal van nevenactiviteiten werden op het programma geplaatst en sponsors werden aangetrokken. Onder prachtig weer konden de 25 ballonnen op zaterdagavond opstijgen. Zondag moesten de ballonnen bij een temperatuur van ongeveer 28 graden en een veel te sterke wind aan de grond blijven tot grote spijt van een massa volk.

1996 werd een rampjaar voor de organisatie. Regen en wind deden de 35 ingeschreven ballonnen aan de grond blijven.

In 1997 haakten Cis en Carl omwille van hun drukke werkzaamheden af zodat opnieuw naar versterking moest worden uitgekeken. Roger Lauwers, onze toenmalige speaker, en zijn vrouw Wieza vervoegden de rangen en er werd een v.z.w. opgericht met als voorzitter Luc Herdewijn, ondervoorzitter Roger Lauwers, penningmeester Greet Van den Eynden en secretaris Wiesa Van der Vloet. De organisatie van dit jaar moest lukken om het verlies van vorig jaar weg te werken. Meer special shapes werden naar Olen gehaald waaronder de Upside Down van Festo. Op 28 juni konden de 37 ballonnen opstijgen alsook op zondagmorgen 29 juni. Zondagnamiddag en zondagavond viel alles letterlijk in het water.

In 1998 werd de organisatie verschoven naar 11 en 12 juli. Twee dagen van regen en wind deden alle ballonnen aan de grond blijven. Roger en Wiesa trokken zich terug. Opnieuw stond de familie Herdewijn alleen. Marc Peeters, die al langer geïnteresseerd was in de ballonsport werd bereid gevonden het bestuur te vervoegen.

Aangezien wij ondertussen tijdens de organisatie al meer slecht weer dan goed weer kenden, werd besloten om het te proberen op de datum van Olen Kermis - dewelke elk jaar goed weer kent - nl. 14 en 15 augustus 1999. Op 14 augustus - voor onze organisatie stilaan traditie - hadden wij weer af te rekenen met regen en wind. Op zondagmorgen gingen slechts een paar ballonnen de lucht in. Zondagavond, onder dreigende wolken, doch gerustgesteld door verschillende meteodiensten, konden de 38 ingeschreven ballonnen toch nog opstijgen.

In 2000 werd besloten om er een driedaagse van te maken nl. 21 - 22 - 23 juli. Op 21 juli steeg om 17u30 de enige Belgische gasballon op en maakte een vaart tot in Hannuit. Prachtig weer het ganse weekend zodat de ballonnen op vrijdag en zaterdag allemaal de lucht in konden. De noordoostenwind van zondag dreigde weer roet in het eten te gooien maar uiteindelijk gingen toen ook nog 23 ballonnen de lucht in. Tijdens de drie dagen bezochten meer dan 25.000 toeschouwers de Weeën en sliep het ganse bestuur slechts 1,5 uur. Er werd dan ook beslist om in de toekomst geen ochtendvaarten meer te organiseren.

Begin 2001, werd beslist om de meeting van 20-21-22 juli af te gelasten omwille van de heersende mond- en klauwzeerepidemie.

19, 20 en 21 juli 2002
In enkele dagen, van zwaar labeur, werd ons "nieuw" terrein klaar gestoomd: qua accommodatie een vooruitgang, onder de eiken werd immers een prachtig terras gecreëerd dat, samen met de reuzentent, 2000 zitplaatsen biedt. Het opstijgterrein voor de ballonnen was, zoals verwacht, op zijn kleinst, wat dan ook betekent dat 40 ballonnen in de toekomst een maximum dient te zijn.

De weersomstandigheden op vrijdag waren ideaal. Na het openingswoord van onze burgervader, kon deze reeds om 19:15 uur het luchtruim kiezen met een cloudhopper (een ballon met een stoeltje in de plaats van een mand): voor gelegenheidspiloot Guy Geeraerts en onze burgemeester hun eerste vaart met een cloudhopper. Onmiddellijk daarna konden alle ballonnen zich klaarmaken voor hun opstijging. Onder een prachtig blauwe hemel en met 4 knopen noordoostenwind landden de 34 ballonnen in de buurt van Heist op den Berg. Nooit eerder konden de 7000 toeschouwers genieten van een prachtig schouwspel zoals vanavond.

Op zaterdag waren de weergoden ons slechts gunstig gezind tot 19 uur, tot dan kon het programma vlekkeloos afgewerkt worden, maar dan ... een onweer - dat volgens de meteodiensten tot net bij ons zou doordringen - brak los ... het water viel met bakken uit de lucht, donder en bliksem bleven voortduren tot een stuk in de nacht ... zodat wij de rest van ons programma dienden af te gelasten.

Zondag kenden we een wisselvallig weer; opklaringen, buien en meer dan 15 knopen wind, doch naar de avond toe zou volgens de meteodiensten het weer opnieuw stabieler worden ... dus, toch nog een kans om op te stijgen. Op de paradropping na, kon het volledige programma afgewerkt worden. Naargelang de dag vorderde verdwenen de buien, alleen een strakke westenwind dreigde nog roet in het eten van de ballonnen te gooien. Na herhaaldelijke telefoons met de meteodiensten bleven zij bij hun stelling: "het komt goed vanavond". Het publiek, passagiers en piloten werden gebriefd; wachten is de boodschap. En inderdaad, vanaf 20 uur begon de wind te luwen, om 20:30 uur werd de toelating om "uit te pakken" gegeven, zodat de 38 ballonnen konden opstijgen tot groot jolijt van de duizenden toeschouwers. Als laatste steeg - op de nationale feestdag - de Belgische vlag op, op de tonen van ons volkslied. De wind zwakte verder af, zodanig zelfs dat er bij zonsondergang haast geen wind meer was. Alle ballonnen landden in de omgeving van Laakdal.

Ondanks het feit dat het publiek ingelicht werd over de weerssituatie kregen we tijdens "het wachten" kritiek als: "de kranen in de tent moeten nog lopen". Dit doet ons pijn. Het bewijs werd geleverd: als we een kans zien om te varen moeten we die benutten, ook al moeten we een uur of langer wachten. Vanaf het ogenblik dat wij volgens de meteo geen kans hebben om op te stijgen, beslissen we ook onmiddellijk om af te gelasten! Wij als organisatie en de aanwezige ballonteams hebben niet liever dan dat er kan gevaren worden maar ... dit moet onder veilige omstandigheden kunnen gebeuren.

18, 19 en 20 juli 2003
Deze editie zal ongetwijfeld de geschiedenis ingaan als één van de beste of misschien wel de beste van al onze organisaties.

Vrijdag:
Om 19 uur opende onze burgemeester Marcel Bellens onder een stralend blauwe hemel de feestelijkheden. Kort daarna kon hij met de vosballon mee de lucht in. Marcel zal zijn luchtdoop niet snel vergeten; met zeer weinig wind ging het richting Geel - Larum zodat onze burgervader zijn volledig "territorium" kon aanschouwen. 34 andere ballonnen volgden dit voorbeeld. Weinig wind betekende voor de duizenden toeschouwers dat ze lang konden genieten van dit kleurrijke spektakel. Nadat alle ballonnen waren opgestegen, werd de nieuwe VDV ballon aan het publiek voorgesteld.

Zaterdag:
Bij een temperatuur van 30° en weinig wind stegen 39 ballonnen op en werden wij werkelijk bedolven onder de toeschouwers. De ballonnen landden in de omgeving Herentals - Vorselaar. Nadat alle ballonnen opgestegen waren, verscheen er volgens planning één ballon boven het terrein dewelke vakkundig drie para's dropte (proficiat Guy!). De para's landden alle drie probleemloos op het terrein. Vele oooh's en aaah's klonken tijdens de uitvoering van de candle-lighting.

Zondag:
Een strakke westenwind en iets mildere temperatuur lokte alsnog duizenden mensen naar de Weeën. Het programma kon volledig afgewerkt worden. Na wat "wachten" stegen 36 ballonnen op. Deze kwamen allen in de omgeving van Averbode - Diest terecht.

Samengevat kunnen wij terugblikken op een meer dan geslaagd weekend. Volgens de hulpdiensten waren er zaterdagavond alleen al 20 000 toeschouwers aanwezig. Als deze stelling klopt, kunnen wij ons sterk maken dat er op deze driedaagse minstens 40 000 mensen de weg naar de meeting vonden! Klik hier voor een volledig verslag met foto's.

2004
Door deelname aan de wereldkampioenschappen ballonvaren in Australië werd er besloten om dit jaar geen meeting te organiseren. Amper één week tussen onze thuiskomst en de meeting is werkelijk te weinig om dit organisatorisch rond te krijgen.

22, 23 en 24 juli 2005

Vrijdag
Ondanks een veel te koude zomerdag, amper 16-17 graden, zakten toch nog enkele duizenden toeschouwers af naar "De Weeen" voor de opening van ons negende "ballonweekend".

Alles verliep volgens planning en de groene vlag - het teken dat de ballonnen mogen opstijgen - werd gehesen. Tijdens het "vullen"van de ballons kwamen echter onvoorspelde wolken opzetten. Nadat slechts 2 van de 38 aanwezige ballonnen opgestegen waren, werd het te onstabiel en werd de zwarte vlag getrokken. Een slecht begin van onze meeting!

Zaterdag
Een echte zomerdag en weinig wind zorgde ervoor dat het volledige programma vlekkeloos kon afgewerkt worden.

Voor de 42 aanwezige ballonvaarders een beetje te weinig wind (het merendeel van de ballonnen landde zelfs na meer dan een uur nog op Olens grondgebied) betekende voor het massaal opgekomen publiek een streling voor het oog.

Tijdens de candlelighting - die mede werd uitgevoerd door "Funny Bunny", het spiksplinternieuwe konijn van de famillie Geeraerts - waren naar schatting nog 6 a 7000 toeschouwers aanwezig. Zij genoten duidelijk van het geboden spektakel.

Zondag
De jaarlijkse snoepdropping voor de kinderen kent elk jaar meer en meer succes. Nadat de Cessna van Aeroclub Keiheuvel uit Balen vier keer een overtocht maakte om het snoep te droppen, stormden honderden kinderen het terrein op om "hun" snoepje te bemachtigen.

Ondertussen was het beginnen regenen en konden enkel The Belgian Stuntriders het publiek nog vermaken. Het volledige ballonprogramma moest afgelast worden wegens de aanhoudende regen.

21, 22 en 23 juli 2006

Lang zal ie leven, lang zal ie leven… 2006 moest een feestjaar worden voor onze organisatie, want dit jaar zou de 10de editie van onze ballonmeeting doorgaan. Na maanden voorbereidingswerk zagen we het weekend van 21, 22 en 23 juli met rasse schreden dichterbij komen. Wij konden niet wachten om er voor de 10de keer een lap op te geven. En de weergoden? Die waren duidelijk ook in feeststemming

Vrijdag
Voor het eerst in de geschiedenis van onze ballonclub zouden we vrijdag al om 12.00 u van start gaan met een rommelmarkt. Vele standhouders waren enthousiast en wilden zeker en vast een namiddagje op ons feestterrein doorbrengen. Ware het niet dat de eerste dag van onze feesteditie onder een verzengende hitte van 35 graden verliep. Vele standhouders lieten verstek, waardoor de rommelmarkt kleiner uitviel dan verhoopt. Het publiek had er meer zin in, en kwam in grote getale kijken naar de 38 luchtballonnen die op vrijdagavond het luchtruim kozen. Onder hen waren ook een aantal special shapes: Nelly B, Funny Bunny, de appelsien, de maskot en natuurlijk ook Mister Bup. Deze prachtige schildpad steeg als allerlaatste op: een primeur voor een Belgische ballonmeeting én de 500ste ballon die Icarus de lucht instuurde tijdens al onze meetings.

De publieke belangstelling op vrijdagavond was groot, heel groot. Stilletjes werd gefluisterd dat deze editie wel eens de grootste van onze geschiedenis kon worden…

Zaterdag
’s Middags werd het al gauw weer 30 graden. Er passeerde nog een kleine regenzone. In het verleden zou het huilen ons nader dan het lachen gestaan hebben, maar nu was het een welgekomen verfrissing. De bui trok net op tijd voorbij voor het namiddagprogramma dat onder een helderblauwe hemel werd afgewerkt. Rond 18.00 u ontwikkelde zich aan de Franse grens een onweer dat onze richting zou uitkomen… Na druk overleg met de meteodienst van Belgocontrol en steunend op onze eigen bevindingen werd samen met de veiligheidswaarnemer die aangesteld werd door het Directoraat-Generaal Luchtvaart beslist om de ballonnen vroeger dan gepland te laten opstijgen.

Dankzij Telenet hadden we dit jaar een internetaansluiting op het feestterrein. Zo konden we op radarbeelden volgen hoe de onweerszone evolueerde. Op regelmatige tijdstippen konden we de ballonvaarders tijdens hun vaart inlichten over de weerssituatie, zodat alle 30 opgestegen ballonnen een normale en veilige vaart konden maken.

Dat ging allemaal vlotjes, maar we mochten nog niet te vroeg victorie kraaien… Op zaterdagavond was immers ook nog de candle-lighting gepland. Jammer genoeg moest deze wel afgelast worden, zodat enkele duizenden toeschouwers teleurgesteld het feestterrein verlieten. Voor vele anderen kon dit de pret niet drukken, zodat ons terras nog overvol zat. Precies op het moment dat normaal de candle-lighting moest beginnen, brak het onweer los, zodat ook onze reuzetent binnen de kortste keren veel te klein werd om al het publiek op te vangen!

Zondag
Traditiegetrouw startten we op zondag met de snoepdropping voor de allerkleinsten onder ons. Wij bleven stomverbaasd achter toen honderden kinderen ons feestterrein op stormden om een snoepje te bemachtigen. Een blik naar mekaar en we wisten dat het goed zat: deze derde dag zou ook een voltreffer worden! Ons terras zat een ganse dag bomvol. De medewerkers van het Rode Kruis die instonden voor de catering wisten niet waar eerst beginnen. Het namiddagprogramma kon onder een stralende zon en een enorme publieke belangstelling worden afgewerkt.

’s Avonds zakte er zo mogelijk nog meer volk af naar ons feestterrein waar ze 36 luchtballonnen zagen opstijgen voor een vaart richting Veerle. Omdat de candle-lighting niet kon doorgaan op zaterdagavond, werd beslist om deze vanavond te laten doorgaan. Duizenden toeschouwers aanschouwden een prachtige afsluiter van een feesteditie om nooit te vergeten!

Kort samengevat: deze ballonmeeting heeft bloed, tranen, maar vooral bakkenvol zweet gekost. Maar het was allemaal meer dan de moeite waard: wij kunnen terugblikken op een meer dan geslaagde 10de verjaardag met een recordaantal bezoekers. Hieperdepiep… HOERA!!!

2007

2008

Onze ballonmeeting zal dit jaar doorgaan op 19, 20 en 21 juli.
Wij houden U verder op de hoogte via onze nieuwspagina.

Wij konden tijdens al onze organisaties rekenen op de medewerking van tal van sympathisanten, verenigingen, vrijwilligers en sponsors. In naam van "Icarus" , aan iedereen onze welgemeende dank.

Marc, Greet, Luc.